Szabla Polska Oficerska – WZ 1917- Pochwa Niklowana

Szabla wz. 1917 zajmuje wyjątkowe miejsce w historii polskiej broni białej jako pierwsza porozbiorowa szabla regulaminowa. Choć powstała jeszcze przed oficjalnym odzyskaniem przez Polskę niepodległości, została zaprojektowana przez Polaków, dla polskiego żołnierza. Jej formę określiły przepisy z 1917 roku wydane dla Polskiej Siły Zbrojnej – formacji zbrojnej tworzonej pod protektoratem niemieckim. Projekt rękojeści powstał na przełomie 1915 i 1916 roku na Wołyniu, gdzie stacjonowały pułki I Brygady Legionów Polskich. Od listopada 1918 roku szable te stały się oficjalnym orężem odrodzonego Wojska Polskiego. Odegrały one fundamentalną rolę podczas wojny polsko-bolszewickiej w 1920 roku. Stały się symbolem tamtych walk, uwiecznianym później w żołnierskich pieśniach oraz na obrazach m.in. Wojciecha i Jerzego Kossaków. Egzemplarz szabli wz. 17 w wersji dla oficerów piechoty towarzyszył Józefowi Piłsudskiemu podczas Bitwy Warszawskiej.
Wariant tej szabli, ufundowany w 1919 roku przez księżną Izabelę Radziwiłłową dla 12 Pułku Ułanów Podolskich, zyskał w żargonie wojskowym słynną nazwę „radziwiłłówka”.